Φθινοπώριασε. Τα φύλλα πέφτουν, η διάθεση πέφτει, η αναμονή του χειμώνα να βαραίνει. Το καλοκαιράκι μακρινή ανάμνηση. Ο κύκλος του χρόνου σε συνεχή τροχιά.

Ήταν μια περίεργη έως και δύσκολη χρονιά για αρκετούς ανθρώπους, αλλά φαίνεται ότι η βροχή παρασέρνει μαζί της και τα προβλήματα και τις έννοιες.

Σίγουρα ο ήλιος είναι το σύμβολο της αισιοδοξίας, αλλά μπορούμε να δούμε και τις άλλες εποχές θετικά. Το φθινόπωρο σημαίνει την αρχή και το ξεκίνημα. Καινούργια σχέδια και πλάνα, ακόμη και καινούργια, γιατί όχι, όνειρα. Το φθινόπωρο προσφέρεται. Σίγουρα μας κάνει να μελαγχολούμε, κυρίως όταν αρχίζει να μικραίνει η μέρα. Ή όταν αρχίζουν τα πρωτοβρόχια και βλέπουμε ξαφνικά τον ουρανό να μαυρίζει. Όμως τότε είναι που έχουμε τη δυνατότητα να βρεθούμε περισσότερο με τον εαυτό μας. Να σκεφτούμε αυτά που πέρασαν και αυτά που θα έρθουν.

Να αφήσουμε πίσω όσα μας πλήγωσαν, όσα μας πόνεσαν, όσα μας στενοχώρησαν και να αφεθούμε στην ομορφιά του ουράνιου τόξου, που ακολουθεί τις καταιγίδες. Πάντα βγαίνει. Ακόμη κι όταν δεν το βλέπουμε. Τίποτε δε μας εμποδίζει όμως να το φανταζόμαστε να γεμίζει με όλα του χρώματα τη ζωή μας.

Και θυμηθείτε. Το μαύρο δεν είναι μέσα στα χρώματα του ουράνιου τόξου!