Πριν από περίπου ένα χρόνο, είχα συναντήσει στο δρόμο τη Μαργαρίτα, παλιά μου συμμαθήτρια, με την οποία είχαμε χαθεί τον τελευταίο καιρό. Είχα μάθει για το διαζύγιό της από κοινούς μας φίλους και είχα εκπλαγεί, γιατί φαινόταν να είναι το απόλυτα ταιριαστό ζευγάρι. Συνομήλικοι, μορφωμένοι και οι δύο, με καλές δουλειές και με δύο παιδιά που το ένα ήταν στο γυμνάσιο και το άλλο στο λύκειο.

Έτσι για όλους φαίνεται ότι πήρα το όνομά μου από τη γιαγιά μου την Καλλιόπη. Δε λέτε πάλι καλά δηλαδή που δε μου έδωσαν το χαϊδευτικό Πόπη κατά το γνωστό τραγουδάκι που τραγουδάει ο Νταλάρας μαζί με ένα παιδάκι του οποίου όλοι ξεχνάμε το όνομα. Όπως και νά ’χει, η ζωή μου ήταν γεμάτη από πρέπει. Πρέπει να είσαι καλό κορίτσι για να μη στενοχωρηθεί ο μπαμπάς και ανέβει το ζάχαρό του και πεθάνει, σαν τον παππού σου το μακαρίτη.

Το ότι ο παππούς πέθανε 86 χρόνων, σκόπιμα πα- ραλείπεται. Πρέπει να είσαι καλή μαθήτρια γιατί τι θα πει ο κόσμος, Πρέπει να είσαι ευγενική και να μιλάς ευγενικά, Πρέ- πει να τρως λεμόνι (που το σιχαινόμουν) γιατί είναι υγιεινό. Πρέπει να τρως όλα τα φαγητά γιατί αν έρθει μία κατοχή… Το κατοχικό σύνδρομο ήταν έντονο στο σπίτι μας, τόσο που πολλές φορές άκουγα τους Γερμανούς να μας χτυπάνε την πόρτα! Αλλά εξ’ ίσου σημαντικά ήταν και τα Δεν Πρέπει. Δεν πρέπει να αντιμιλάς στους μεγαλύτερους, δεν πρέπει να ρεύεσαι! Δεν πρέπει να καμπουριάζεις. Δεν πρέπει να μιλάς με γεμάτο το στόμα δεν πρέπει να ντύνεσαι προκλητικά (στην Τετάρτη δημοτικού αυτό όταν τόλμησα να φορέσω ένα φορεματάκι το οποίο ήταν της προηγούμενης χρονιάς και είχε κοντύνει, βασικά και κύρια γιατί είχα ψηλώσει, κάτι που σήμαινε φυσιο- λογική ανάπτυξη και θα έπρεπε να χαροποιεί τους γονείς μου, αλλά ο πατέρας το θεώρησε πρόκληση). Και βέβαια πανταχού παρών ο φόβος του Θεού.