Πριν από περίπου ένα χρόνο, είχα συναντήσει στο δρόμο τη Μαργαρίτα, παλιά μου συμμαθήτρια, με την οποία είχαμε χαθεί τον τελευταίο καιρό. Είχα μάθει για το διαζύγιό της από κοινούς μας φίλους και είχα εκπλαγεί, γιατί φαινόταν να είναι το απόλυτα ταιριαστό ζευγάρι. Συνομήλικοι, μορφωμένοι και οι δύο, με καλές δουλειές και με δύο παιδιά που το ένα ήταν στο γυμνάσιο και το άλλο στο λύκειο.

Όταν την είδα τα έχασα. Τρόμαξα να τη γνωρίσω. Προς στιγμή νόμιζα ότι ήταν η κόρη της, αλλά όταν πλησίασα και με αγκάλιασε και με φίλησε, βεβαιώθηκα ότι ήταν η φίλη μου με σάρκα και οστά, μόνο που φαινόταν τουλάχιστον δέκα χρόνια νεώτερη.

Αδυνατισμένη, γυμνασμένη, με μάλλον φανερές αισθητικές παρεμβάσεις και με μία λάμψη… ύποπτη.

-Τι έκανες; Τη ρώτησα.

-Ερωτεύθηκα, μου απάντησε αμέσως

- Μα αυτό είναι υπέροχο. Έτσι εξηγούνται όλα, είπα και πραγματικά χάρηκα που μπορεί κάποιος να ερωτεύεται ακόμη.

Αλλά και πάλι το «κι εμείς αγαπήσαμε δε γίναμε έτσι» ταίριαζε.

Αφού πήγαμε να καθήσουμε κάπου, μου το έσκασε το «παραμύθι». Είχε ερωτευθεί έναν άντρα 8 χρόνια νεώτερο!!! Ο οποίος ήταν τρελός και παλαβός μαζί της.

Ήταν ο καθηγητής του γιου της στο φροντιστήριο και όταν πήγε να ρωτήσει κάποια στιγμή για την πρόοδο του παιδιού, υπήρξε έρωτας με την πρώτη ματιά.

Κι έτσι ο Μάνος, πολύ σύντομα άρχισε να παραδίδει… ιδιαίτερα στη Μαργαρίτα.

Περίπου ένα μήνα μετά τη συνάντησή μου με τη Μαργαρίτα, τηλεφωνήθηκα με τη φίλη μου τη Νάντια που είχα επίσης καιρό να την ακούσω και την πήρα με την ευκαιρία των γενεθλίων της.

Μετά τις πρώτες τυπικές ευχές τη ρώτησα:

-Πού χάθηκες εσύ; Ούτε ένα τηλέφωνο, ούτε τίποτα;

-Πού να στα λέω, απάντησε η Νάντια. Ερωτεύθηκα

Κάγκελο εγώ.

-Ναι; Ρώτησα διστακτικά

-Τον λένε Σόλωνα και τον περνάω 11 χρόνια. Τον γνώρισα σε ένα γάμο του γιου μιας συναδέλφου και από τον πρώτο κιόλας χορό, υπήρξε χημεία μεταξύ μας. Ε, από τότε είμαστε αχώριστοι.

Είχα χάσει τη μιλιά μου. Στο μυαλό μου ήρθε αυτόματα η Μαργαρίτα και άρχισα να φοβάμαι ότι πρόκειται για επιδημία. Σαν τη γρίππη των χοίρων. Άραγε αν πλένω συχνά τα χέρια μου, θα γλιτώσω; Κι αν κολλήσω κι εγώ; Να μη βγω καλύτερα από το σπίτι μέχρι να περάσει. Μα να μην πουν τίποτα στις ειδήσεις! Ούτε ο Χατζηνικολάου που τον είχα για πιο σοβαρό

-Ε, γιατί δε μιλάς; Τόσο πολύ σε σόκαρα;

-Όχι απλά μου κάνει εντύπωση το ότι δύο φίλες μου έχουν σχέση με μικρότερους. Και τι δουλειά κάνει ο λεγάμενος; Φαντάρος έχει πάει;

-Εεεε, ξέρεις, άρχισε και τα μάσαγε. Είναι γιατρός και δεν έχει πάρει ακόμα την ειδικότητά του. Ξέρεις πώς είναι αυτά τα πράγματα στην Ελλάδα.

-Δηλαδή θέλεις να μου πεις ότι δεν έχει πάει ούτε φαντάρος; Ούρλιαξα

- Όχι όχι φαντάρος έχει πάει. Δηλαδή… πηγαίνει

-Α, δεν παίζεσαι. Πες μου ότι είναι και φαντάρος και ότι πλέκεις τη φανέλα του στρατιώτη να ψάξω για ξυραφάκια.

-Έλα μωρέ πώς κάνεις έτσι; Απολύεται σε 4 μήνες

Η Μαργαρίτα τουλάχιστον ήταν δημόσιος υπάλληλος στην εφορία και δεν είχε και πολλές εμπειρίες.

Αλλά η Νάντια; Που ήταν πετυχημένη δικηγόρος και δε σήκωνε μύγα στο σπαθί της; Που είχε παντρευτεί πλούσιο γόνο αριστοκρατικής οικογενείας και τον ξαπόστειλε, ενώ ο γιος τους ήταν 2 χρονών, επειδή εκείνη κέρδιζε περισσότερα από τη δουλειά της, ενώ εκείνος έτρωγε τα έτοιμα;

Τέλος πάντων, κλείσαμε το τηλέφωνο με την υπόσχεση σύντομα να τα πούμε από κοντά.

Από εκείνα τα δύο περιστατικά, πέρασαν 7-8 μήνες.

Και βλέπω πάλι τυχαία τη Μαργαρίτα στα γνωστά στέκια που συχνάζαμε.

Και πάλι αγνώριστη. Από την ανάποδη αυτή τη φορά. Με τουλάχιστον δέκα κιλά πάνω της, με τα μαλλιά σχεδόν αχτένιστα και με όλες τις αποχρώσεις του μαύρου στα ρούχα της.

-Τι συμβαίνει Μαργαρίτα; Ποιος πέθανε; Τη ρώτησα όταν την πλησίασα.

- Εγώ.

- Χτύπα ξύλο. Τι είναι αυτά που λες; Της είπα φανερά ανήσυχη.

- Χωρίσαμε με το Μάνο.

- Ε, καλά βρε παιδί μου μην κάνεις έτσι. Δεν το περίμενες; Αυτές οι σχέσεις δεν κρατάνε πολύ.

- Ναι, αλλά εγώ τον είχα ερωτευθεί. Έτσι όπως δεν είχα ερωτευθεί ούτε στην εφηβεία μου. Και μου ήρθε απότομα. Πριν από ένα μήνα χωρίσαμε και δεν έχω σταματήσει να κλαίω.

- Και τα παιδιά δεν τα σκέφτεσαι; Σώπα βρε Μαργαρίτα μου, κράτα τις καλές αναμνήσεις, προσπάθησα να την παρηγορήσω μάλλον μάταια, μια και τα πρησμένα μάτια της είχαν αρχίσει να τρέχουν.

- Μου είπε ότι το έμαθαν οι γονείς του. Και ότι πήγαν να πεθάνουν. Ότι τον απείλησαν ότι δε θα του ξαναμιλήσουν μέχρι να χωρίσουμε. Ότι εκείνος πρέπει να βρει μια κοπέλα της ηλικίας του ή καλύτερα πολύ μικρότερη για να κάνει οικογένεια και παιδιά. Ότι δεν τον σπούδαζαν τόσα χρόνια για να τον δώσουν σε μία μεσόκοπη ζωντοχήρα με δύο παιδιά.

- Καλά βρε Μαργαρίτα κι εσύ κλαις για έναν άντρα που κάνει ότι του λένε η μαμά του κι ο μπαμπάς του; Δε λες που γλίτωσες έγκαιρα.

- Ναι, αλλά εγώ τον αγαπάω. Περνούσα καλά μαζί του και τώρα μου λείπει τρομερά.

- Σε καταλαβαίνω  αλλά σου εγγυώμαι ότι ο χρόνος όλα τα γιατρεύει.

Και αγκαλιάζοντάς την, την οδήγησα στον κοντινότερο μέρος που σερβίριζαν παγωτά (αλάνθαστο φάρμακο) όπου σιγά σιγά αρχίσαμε να γελάμε και να αυτοσαρκαζόμαστε.

Και από την επόμενη κιόλας ημέρα, επιστράτευσα τις φίλες, οι οποίες όλες μαζί συστρατευθήκαμε στο πλευρό της Μαργαρίτας, κηρύσσοντας τον πόλεμο στο Μάνο. Και βέβαια η πρώτη κίνηση που την πείσαμε να κάνει ήταν να αλλάξει φροντιστήριο στο παιδί για να μην τον βλέπει.

Ακούστε όμως και τη συνέχεια.

Λίγο καιρό μετά τη συνάντηση με τη Μαργαρίτα, μου τηλεφώνησε ένα πρωί η Νάντια.

-Τι συμβαίνει Νάντια και παίρνεις πρωί πρωί και μετά από τόσων μηνών απουσία πάλι; Γκρέμισε κανένας φούρνος, πέθανε κάποιος, πάντα με την αισιόδοξη σκέψη εγώ!!!

-Όχι γλυκιά μου. Πήρα να σου πω ότι παντρεύομαι!!!

Η αλήθεια είναι πως είναι θαύμα, με τις φίλες που έχω, που έχω γλιτώσει τα εγκεφαλικά.

- Καλά εσύ δεν ήσουν με κάποιον νεαρό πριν λίγο καιρό; Πότε πρόλαβες τον χώρισες και βρήκες άλλον και τον παντρεύεσαι κιόλας;

- Καλέ τις λες; Με το Σόλωνα παντρεύομαι. Σε 15 μέρες

Το να πω ότι έμεινα άφωνη, κόκκαλο, είναι επιεικές και λίγο.

-Συγχαρητήρια, προσπάθησα να ψελλίσω για να μη φανερώσω το σοκ. Θα μας καλέσεις φαντάζομαι.

-Ε, καλά μη φανταστείς τίποτα γάμους σε εκκλησία με καλεσμένους κλπ. Στο δημαρχείο οι δυο μας με κάποιους καλούς φίλους. Μετά θα κάνουμε ένα μεγάλο πάρτυ στο οποίο φυσικά είσαι καλεσμένη. Τώρα πρέπει να σ’ αφήσω γιατί πνίγομαι. Άντε και στα δικά σου.

Έκλεισε το τηλέφωνο κι εγώ έμεινα με το ασύρματο στο χέρι. Ξαφνικά χτύπησε το κινητό μου και με επανέφερε.

Κλήση από Μαργαρίτα!!!

-Έλα Εσμεράλντα. Πού να στα λέω. Μου τηλεφώνησε ο Μάνος. Και καλά με κάποια δικαιολογία να με ρωτήσει πώς πήγε το παιδί στις εξετάσεις και κανονίσαμε να βρεθούμε για καφέ. Πω πω πώς θα με δει που χόντρυνα έτσι;

Τώρα εγώ γιατί πιστεύω ότι εκείνη τον είχε καλέσει, μην αντέχοντας και μην ακούγοντας καμιά μας; Μπορεί και να κάνω λάθος, αλλά η εμπειρία λέει άλλα…

-Πάρε μια ανάσα. Καλημέρα πρώτ’ απ’ όλα. Χαίρομαι για σένα. Κοίτα δε νομίζω ότι ο Μάνος σε ήθελε για το κορμί σου. Μάλλον άλλα πράγματα τον είχαν τραβήξει τότε σ’ εσένα και σίγουρα αυτά τον έσπρωξαν να σε πάρει τηλέφωνο. Πήγαινε χωρίς άγχη και…. αγωνίες και απόλαυσέ το. Και πρόσεχε μην τον πάρεις πάλι στα σοβαρά, εκστόμισα τη μάταιη συμβουλή. Και τώρα πρέπει να σ’ αφήσω γιατί πνίγομαι

-Εντάξει μωρό μου. Θα σε πάρω να σ’ ενημερώσω.

Ε όχι, δε θα με τρελάνουν οι φίλες μου. Πάω να πλύνω τα χέρια μου. Με οινόπνευμα και με άλλα απολυμαντικά.

Και τότε σκέφτηκα ότι τελικά δεν υπάρχουν ούτε συνταγές, ούτε κανόνες, ούτε στεγανά στις σχέσεις. Και θυμήθηκα κάποια καλή φίλη που είχε 20 χρόνια διαφορά με τον άντρα της (εκείνη ήταν μικρότερη) και ζουν ευτυχισμένοι παρά τις δυσοίωνες προβλέψεις όταν παντρεύτηκαν πριν πολλά πολλά χρόνια. Και θυμήθηκα πολλές άλλες περιπτώσεις όπου επήλθαν χωρισμοί και μάλιστα επώδυνοι σε ζευγάρια με πολύ…. «φυσιολογικές» διαφορές ηλικίας και άλλα που είναι ευτυχισμένα μέσα σε «αφύσικες» ή καλύτερα μη αποδεκτές κοινωνικά διαφορές, είτε είναι ηλικιακές, είτε μορφωτικού είτε κοινωνικού επιπέδου είτε οτιδήποτε άλλο έχει εφευρεθεί για να είναι οι άνθρωποι δυστυχισμένοι και μίζεροι.

Τελικά , σκέφτηκα σταματώντας έξω από την πόρτα της τουαλέτας, σημασία έχει να περνάμε καλά και να απολαμβάνουμε τη ζωή. Εφ’ όσον δεν ενοχλούμε και δεν κάνουμε κακό όλα είναι …. Φυσιολογικά.

Δε βαριέσαι, αν αφήσω τα χέρια… άπλυτα για λίγο καιρό δε θα χαλάσει κι ο κόσμος…